© Raspberry Flappuccino

นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้มาอัพบล๊อค
ดิชั้นเป็นคนขี้เกียจมากๆ ดองทุกอย่างที่ดองได้
วันนี้เกิดอาการอารมณ์ดี ก็เลยขุดบล๊อคที่ดองไว้นานแสนนานออกมา
แต่นึกๆก็ไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไร ชีวิตชั้นไม่มีความหมายขนาดนี้เลยหรอเนี่ย

งั้น......พูดเรื่อยเปื่อยแล้วกัน
เริ่มทำงานมาสองเดือนแล้ว อะไรๆก็เหมือนจะเข้าที่เข้าทาง
ขี่จักรยานไปทำงานทุกวัน ท้าลมหนาว ดิชั้นไ่ม่เคยหวั่น
เพื่อประหยัดตังค์ อะไรชั้นก็ทำได้
การขี่จักรยานไปทำงานก็มีข้อดีหลายอย่าง
ไม่ต้องเสียค่ารถเมล์ รถติดก็ขี่จักรยานซิกแซกตามช่องได้
แต่ข้อเสียคือ หวิดโดนรถเมล์เสยมาหลายทีแล้ว
อย่างวันนี้ก็จะโดนแท๊กซี่ชนเอา
จริงๆแล้วถ้าเป็นที่ไทยอาจจะดีกว่าก็ได้ เพราะอย่างน้อยคนก็เคารพกฎจราจร
แต่ที่นี่....พอไฟแดง รถก็ไม่หยุด คนก็เดินข้ามกันหน้าตาเฉ๊ยยย
วันนี้ไอ้แท๊กซี่บ้าคันนั้นมันผิดกฎชัดๆ ถ้ามันชนเรา เราจะต้องเปิดศึกจิกหัวตบกับมันแน่ๆ
แต่เคราะห์ยังดีที่ไม่ได้ชนกัน ไม่งั้นคงเป็นไอ้เป๋ไปทำงานแล้วล่ะ

ไปทำงานทุกวันๆก็ง๊วงง่วง ตอนเช้าก็ไปนั่งเรียนแบบไร้สติ ตอนบ่ายก็น้ำลายยืดคาคอม
งานก็มีบ้างไม่มีบ้าง แต่มันก็ยังจ้างเราทำ เป็นอะไรที่งงมาก เหมือนกินเงินเดือนฟรียังไงไม่รู้
แต่พอมีงานมา ก็มีมาโคตรจะเยอะ ทำแทบไม่ทัน ไม่เคยอ่ะ ไม่เคยจะสมดุลหรอก ชีวิตมนุษย์เนี่ย

จริงๆแล้วอยากจะเล่าเรื่องไปผิงหยาวหลายทีแล้ว แต่ไม่มีเวลามาอัพเลย
แต่จริงๆไปผิงหยาวก็ไม่มีอะไรมากหรอก นอกจากห้องเราทำสถิติกินเหล้าขาวบวกกับเบียร์ 300 แก้ว
แล้วก็รถติดไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียวเป็นเวลา 3 ชั่วโมง ทำให้ปวดฉี่และต้องไปฉี่ใต้สะพาน
ดื่มด่ำธรรมชาิติสุดฤทธิ์คร่ะ 

เฮ้อ..... เรื่อยเปื่อยจริงๆ หาสาระได้มั้ยเนี่ย
ไม่มีไรแล้ว เหนื่อย
แอ๊ะ นึกขึ้นได้ พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานแหละ ฮู๊เล่

รูปนี้คือเบียร์ที่เป็นส่วนนึงของการทำลายสถิติดื่มนรกแตกของห้องเรา
เด็กดีอย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะคะ มันไม่ดี เพราะถ้าดื่มมากๆ มันจะ......เมา (มุขแป้กและควายอย่างแรงค่ะ)

ตบท้ายด้วยเพลง (ดีใจจังเลย เอาเพลงลงเป็นแล้ว หลังจากที่โง่มาตั้งนาน)